Бозиҳои хонагӣ барои рушди тафаккур
Барои рушди тафаккур асбобҳои гарон лозим нестанд: об ва зарфҳо, тугмаҳо, чистонҳо ва саволи «Агар… чӣ мешуд?» кифоя аст. Бозиҳоро мувофиқи синну соли кӯдак интихоб кунед ва худ ҳамбозии ӯ бошед.
Чиро пай бурдан мумкин
- Аз бозичаҳое, ки танҳо тугма пахш кардан ва тамошо карданро талаб мекунанд, кӯдак зуд дилгир мешавад.
- Асбобҳоро мекушояд, то бидонад, ки «дарунаш чӣ ҳаст», ё аз ашёи хона чизи нав месозад.
- Пайваста «Чаро?» ва «Агар ин тавр кунем, чӣ мешавад?» мепурсад.
- Дар душворӣ зуд даст мекашад ва ҷавобро аз калонсолон интизор мешавад.
- Наврас бо ҳавас баҳс мекунад ва далел талаб мекунад — ин низ нишонаи рушди тафаккур аст.
Қисми боқимондаи ин дастур барои обуначиён аст
Сабабҳои эҳтимолӣ, амалҳо қадам ба қадам, чӣ набояд кард, чӣ тавр аз тарафҳои қавии кӯдак истифода бурдан ва кай ба мутахассис муроҷиат кардан лозим аст.