Ҷаҳидан барои рост
Ҷумлаҳои содда гӯед: «Барф сафед аст», «Гурба аккос мезанад». Агар ҷумла рост бошад, кӯдак меҷаҳад, агар не — менишинад. Баъд нақшҳоро иваз кунед.
Рост гуфтан, ҳатто вақте ки осон нест, эътимодро месозад.
Намунаи кушодаРостқавлӣ пойдевори эътимод дар оила ва дӯстӣ аст. Кӯдаке, ки медонад барои рост гуфтан ҷазо намебинад, хатояшро пинҳон намекунад ва аз он меомӯзад. Ҳар як рост гуфтани хурд ба ӯ нишон медиҳад, ки сухани ӯ арзиш дорад.
Вақте ки кӯдак хатояшро эътироф мекунад, аввал барои ростқавлиаш ташаккур гӯед ва баъд оқибатро ором муҳокима кунед. Худатон ваъдаҳои хурдро иҷро кунед ва дар назди кӯдак «дурӯғи хурд» нагӯед, масалан: «Бигӯ, ки ман дар хона нестам».
Ин ҳафта ҳар шом лаҳзаеро ёд кунед, ки касе аз оила рост гуфт, ҳатто вақте ки осон набуд, ва ба ӯ ташаккур гӯед.
Ҷумлаҳои содда гӯед: «Барф сафед аст», «Гурба аккос мезанад». Агар ҷумла рост бошад, кӯдак меҷаҳад, агар не — менишинад. Баъд нақшҳоро иваз кунед.
Ду доира кашед: дар яке чеҳраи ором, дар дигаре чеҳраи нигарон. Бипурсед: «Вақте ки рост мегӯем, мо ба кадом чеҳра монандем? Вақте ки чизеро пинҳон мекунем?»
Ҳикояро оғоз кунед: «Сомон косаи дӯстдоштаи модарашро шикаст…» Кӯдак ду анҷом нависад ё нақл кунад: дар яке Сомон пинҳон мекунад, дар дигаре рост мегӯяд. Муқоиса кунед, ки қаҳрамон дар кадомаш худро беҳтар ҳис мекунад.
Кӯдак аз бобо, бибӣ ё хеши калонсол пурсад: «Оё ягон бор рост гуфтан ба шумо гарон омад, вале баъд хуб шуд?» Ҷавобро якҷоя дар ду-се ҷумла нависед.
Се рӯз наврас лаҳзаҳоеро қайд кунад, ки хост ҳақиқатро каме тағйир диҳад: муболиға кунад, пинҳон кунад ё хушомад гӯяд, ва чӣ интихоб кард. Дар охир фикр кунад: кадом лаҳза аз ҳама душвор буд ва чаро?
Наврас графики оддӣ кашад: эътимод ба як дӯст ё ширкат дар тӯли вақт чӣ гуна меафзояд ва як дурӯғ онро то куҷо паст мекунад. Муҳокима кунед: сохтани эътимод чӣ қадар вақт мегирад ва гум кардани он чӣ қадар?