Чизҳои нарм ва сахт
Ҳангоми сайр бо кӯдак якчанд чизи табиӣ ҷамъ кунед: барг, гулбарг, шохча, санг. Дар хона онҳоро ба ду гурӯҳ — нарм ва сахт — ҷудо кунед. Баъд бипурсед: «Суханони мо ҳам нарм ё сахт мешаванд. Кадом сухан мисли гулбарг нарм аст?»
Ҳафтаи 6 · Муносибатҳо
Меҳрубонӣ
Як кори хурди нек метавонад рӯзи касеро равшан кунад.
Намунаи кушодаЧаро ин муҳим аст
Меҳрубонӣ ба кӯдак меомӯзад, ки ниёзҳои дигаронро бинад ва ба онҳо бо нармӣ муносибат кунад. Дар хонае, ки бо ҳам нарм гап мезананд ва ба ҳамдигар ёрӣ медиҳанд, ҳар кас худро бехатар ва дӯстдошта ҳис мекунад. Корҳои хурди нек аз хона оғоз ёфта, ба мактаб, ҳамсояҳо ва кӯча мерасанд.
Суҳбати оилавӣ
- Кай касе бо ту меҳрубон буд ва ту чӣ ҳис кардӣ?
- Дар хона ё дар мактаб кӣ имрӯз ба меҳрубонии ту ниёз дошта метавонад?
- Чаро баъзан меҳрубон будан душвор аст ва дар он лаҳза чӣ ба ту кӯмак мекунад?
Маслиҳат барои волидон
Меҳрубонии кӯдакро на бо мукофот, балки бо суханони самимӣ пай баред: «Ташаккур, ки ба дӯстат ёрӣ додӣ, — ин кори нек буд». Бо худи кӯдак ҳам нарм бошед, хусусан вақте ки ӯ хато мекунад ё хаста аст: оҳанги овози шумо беҳтарин дарси меҳрубонист.
Ин ҳафта ҳар рӯз ҳар як аъзои оила як кори хурди нек дар хона ва як кори нек берун аз хона кунад ва шом дар ин бора ба ҳамдигар нақл кунед.
Машғулиятҳои ҳафта
2–6-сола
Овози меҳрубон
Суруди шиносро аввал бо овози баланду дағал, баъд бо овози нарму ором хонед. Аз кӯдак пурсед: «Кадомаш ба гӯш хуштар буд?» Баъд як хоҳиши оддиро бо ду тарз гӯед, масалан «Пиёларо деҳ!» ва «Лутфан, пиёларо ба ман медиҳӣ?», ва якҷоя тарзи нармро интихоб кунед.
7–11-сола
Агенти махфии меҳрубонӣ
Кӯдак «агенти махфӣ» мешавад: дар давоми се рӯз барои ҳар як аъзои оила пинҳонӣ як кори нек мекунад — бистарро ҷамъ мекунад, ёддошти гарм мегузорад, пойафзолро тоза мекунад. Дар охир бигзор ҳама тахмин кунанд, ки ин корҳоро кӣ кардааст.
Харитаи меҳрубонӣ
Кӯдак харитаи соддаи маҳалла ё роҳи мактабро кашад ва бо ситорачаҳо ҷойҳоеро нишон диҳад, ки дар онҳо кори нек кардан мумкин аст: ба ҳамсояи калонсол салом додан, ба ҳамсинф ёрӣ расондан, ахлотро ба қуттӣ андохтан. Ҳар ситорачаро пас аз иҷрои кор ранг кунад.
12–18-сола
Занҷири меҳрубонӣ
Ҳисоб кунед: агар як кас ба ду нафар некӣ кунад ва ҳар яке аз онҳо низ ба ду нафари дигар, пас аз панҷ қадам дар ин занҷир чанд нафар хоҳад буд? Баъд наврас мулоҳиза кунад, ки дар ҳаёти воқеӣ чӣ ин занҷирро идома медиҳад ва чӣ онро қатъ мекунад.
Паёми дилгармӣ
Наврас дар бораи касе фикр кунад, ки ҳоло душворӣ мекашад: ҳамсинфи бемор, хеши танҳо ё дӯсте, ки ғамгин аст. Барояш паёми кӯтоҳи дилгармкунанда нависад — бе панд, танҳо бо ғамхорӣ — ва агар хоҳад, онро фиристад.